Zelf iets te zeggen?

Karel De Jaeger • 2019-03-14 12:03:17 De Bonobo's
Laat mij een open deur instampen : de Bonobo's was nu echt eens het stuk dat de Constleerende dringend nodig had. Jazeker, er zijn de laatste jaren hele mooie, hele intense, hele beklijvende en hele spannende stukken gespeeld, onmiskenbaar juist. Maar 'het Grote Publiek' - de hele grote verzameling mensen die eens naar de theaterzaal komen met de bedoeling om zich eens goed te amuseren - zat de laatste jaren echt wel op zijn honger. En ik ga er nog steeds van uit dat je pas vele toeschouwers naar "het betere werk" zal krijgen als je hen fideliseert door hen ook regelmatig te brengen wat ze graag hebben.

En vergis je niet : humor brengen is een stuk moeilijker dan wat velen denken. De aangeboren klasse om net dat beetje in geloofwaardige overacting te gaan, het gevoel voor timing, smoelenwerk, de durf om voor paal te staan (laten we in de context blijven...), het is lang niet iedereen gegeven. Luk en Geert zijn hiervoor geboren en beheersen de kunst om dat toch telkens weer op een manier te doen dat je strike gaat als toeschouwer, Freya is een dijk in dit soort type-rolletjes, en van Leen vind ik dat die steeds beter wordt in al haar toneelopdrachten - echt wel een beresterke prestatie meid ! En dan stonden daar ook twee debutanten, bij dewelke je altijd wat klaar staat om hun 'beginnersfouten' te vergeven. Maar dat was deze maal echt niet nodig : zowel Hilde als Dominique draaiden uitstekend mee in de mallemolen. Tekstvast, met overgave, en met als surplus dat kleine eigen accentje dat elke speler toch weer uniek maakt.

Het stuk zelf was heel aanstekelijk, onderbroekenhumor in de veertiende versnelling met hele plezante vondsten. Regelmatig de zaal tegen den plafond, op een occasionele zuurpruim na zal iedereen met een uitstekend gevoel naar huis zijn gegaan. Wij hebben in alle geval genoten en goed gelachen, en het was onze zoveelste komedie op korte tijd....

Het enige minpuntje waren de lange decorwissels tussen de scènes door, die haalden af en toe dat hele lekkere gevoel waarmee we zaten een beetje naar beneden. Maar laat het een detail zijn, en al zeker geen kritiek op het prachtige decorwerk van Jacques en zijn ploeg. Ook aan die stille werkers eens een dikke duim !!

Bedankt aan alle medewerkers van deze productie voor een hele plezante avond.
Karel
Rudy De Bruyne • 2019-03-12 19:03:50 De Bonobo's
Met "De bonobo's heeft De Constleerende een komedie gebracht waarbij het publiek zich kon uitleven. Hierbij bedoel ik niet dat er door cast en crew geen inzet was. Deze mensen hebben het beste van zichzelf gegeven. Ze brachten een homogene prestatie, niemand stak er boven uit en niemand liet het afweten. Wat kan je nog meer verwachten als regisseur, puike prestatie.
Ik zou zeggen: mensen moest je nog één van de volgende speeldagen vrij hebben, Laat je zien en geniet van een pretentieloos avondje uit. De zorgen laat je aan de acteurs & actrices, en vergeet niet jouw zorgen aan de kant te zetten
Dit was een geslaagde mengeling van "ervaren ratten" en "mensen met minder ervaring". Deze laatste vielen niet uit de toon of waren niet minder bezig met acteren. Hetgeen zeker een meerwaarde betekende.

Als onervaren speler/speelster meedraaien met ervaren ratten is niet altijd gemakkelijk. Je kan onmiddellijk zeggen wie ervaren is en wie niet, maar bij de opvoering die ik gezien heb was hiervan geen sprake. Ook nog een duimpje voor de decorploeg voor hun inventief decor. De rest van de medewerkers verdienen ook vernoemd te worden, ze deden hun taak meer dan naar behoren.

Was dit een tegenvallende avond? "Ben"drukt 5 en zegt: Neeeeeee. En ik geef hem meer dan gelijk.
Hélène • 2019-03-12 17:03:54 De Bonobo's
De BONOBOS'S van Schellebelle waren in topvorm.
Dit was genieten van start to end, happy end!
Druk 10 = met de felicitaties van de jury, proficiat.
Sylvia • 2019-03-12 00:03:52 De Bonobo's
Horen, zien en zwijgen...MAAR over dit stuk mág men niet zwijgen en moét men komen zien!
Hi-la-risch!
Een heel leuk stuk, maar vooral schitterend ten tonele gebracht!!
Ook al was het lachen vanaf de eerste zinnen en werd er met veel vlotheid en schwung gespeeld; volgens mij toch ook wel een moeilijk en technisch hoogstaand stuk.
Hierbij wil ik ook graag een extra applausje geven aan Dominique (Ben) en Hilde (Angelina) die hun rollen geweldig vertolkt hebben (ondanks de weinige tot geen podiumervaring) en die zeker hun plaats verdiend hebben naast
klasbakken zoals Luc, Geert, Leen en Freia!
Het is altijd genieten met grote G als zij op het podium staan!!
Om het met de woorden van ‘Ben’ “te zeggen”...het was (druk 4)
HAHAHAHAHAHA
???
Dominique Maes • 2019-02-03 19:02:34 Rosalie Niemand
Dag Els

Ik had gisteren het geluk om de voorstelling bij te wonen en het was een pareltje. Ik heb vanaf het begin tot het einde genoten. Het verhaal was héél erg pakkend en het kroop echt onder jouw vel. Je werd zo in het verhaal meegezogen en je zag onmiddellijk de onverbiddelijke nonnen voor je.

De combinatie acteren en muziek was geslaagd. De schitterende stem van Karolien en de mooie muziek maakten het geheel af. Een pracht van een prestatie waar ik alleen maar mijn hoed kan voor afnemen.
edwin looman • 2019-02-03 15:02:53 Rosalie Niemand
Beste Els

Wat je eergisteren vrijdag 1/2/2019 in de Bruinbekekapel met jouw monoloog presteerde, kon vast de echte 'Rosalie Niemand' op gevoelsvlak meer dan evenaren. Jouw acteertalent werd een hulde aan de levenskracht van Liliane, de echte 'Rosalie', en daardoor een erkenning van haar zo lang geknakte zelfwaarde. Niemand wenst zich een leven lang "nobody" te voelen, een mens zonder waarde voor de ander.

Jouw schitterende acteerprestatie kan deze Liliane alleen maar enorm blij gemaakt hebben. Levensechter kon niemand haar situatie uitbeelden - je was buitengewoon! Je wist me in dit gitzwart verhaal moeiteloos te ontroeren.

Dat de kwelnonnen in de instellingen waar Rosalie terechtkwam, ondanks alle mishandelingen om haar te 'temmen', haar noch als klein meisje noch als jonge vrouw klein kregen, kwam door haar heel sterk; koppig en misschien wel onbuigzaam karakter. In het leven verdient echter niemand zo hard en harteloos "gekraakt" te worden.

Het was warempel een knappe prestatie die je in die hoge, wat killige en net daardoor merkwaardig sfeervolle ruimte neerzette, beste Els. Ik denk niet dat iemand anders van de nochtans zo met talent begiftigde crew van De Constleerende dit verhaal van Rosalie zo bezield op de planken voor het publiek had kunnen voelbaar maken als jij!

En het mag gezegd: de mij onbekende jonge vrouw met de magnifieke zangstem die vanachter een sluiergordijn op de achtergrond jouw verhaal al even overtuigend aanvulde , was een ontdekking op zich!

Van harte: Proficiat!
Hugo De Henau • 2019-02-03 13:02:59 Rosalie Niemand
Rosalie Niemand, net als haar stille maar vreselijke leven dat ze achter een cijferslot wegduwde, zo stil was het daar in de kapel van Bruinbeke. Sereen en ontroerend, krop in de keel, traan proberen omkeren maar gelukkig zag niemand dat.
Zo werden we gegrepen. Op de eerste plaats door het verhaal natuurlijk maar vooral door het neerzetten van zo’n kwetsbaar personage. Els, jij bent Rosalie . Je hebt je niet ‘gesmeten’ - dat zou zelfs niet passen - want Rosalie zat in jou. Alle personages in één, de armen soms wijd open als mede-acteurs.
Hier zagen we iemand bezig die gerust naast vele professionele actrices mag staan. Een monoloog volhouden en de aanwezigen één groot oor en oog laten worden, dat getuigt van kennen en kunnen en zijn.
Knappe regie. Niet zo moeilijk zou men denken maar de soberheid en sereniteit in alles handhaven, dat kan alleen de fijne hand van de meester. Alles valt naadloos in mekaar, de muziek, de eenvoud van het decor, het mistige hoekje voor de gitarist en de zangeres.
Wie mij kent, weet dat ik oor heb voor keurige taal maar evenzeer houd van onze smakelijke Vlaamse dialecten. Ik huiver van kunstmatige tussentaal. Beiden, Els en de zangeres hebben precieze uitspraak . De ‘zegging’ van de zangeres is perfect, de luisteraar begrijpt ieder woord en hoort zelfs de leestekens.
En dan de muziek, het verwondert ons al lang niet meer dat ze niet opvalt. Zo goed past die in het geheel. Prachtige keuze met zelfs een stukje Franse musette.
Om dan op het einde helemaal ondersteboven te raken, klom de echte Rosalie, Liliane, op de scène, ze was er en fris, knap en beheerst. En om zich te uiten, zong ze een Frans liedje, de volledige drie strofes onder begeleiding van de serene gitaar. Meer dan één traan, maar deze keer niet terug geduwd.
Viviane Burssens • 2018-11-19 12:11:12 De Weg naar Broadway
Het is een grote kunst om toeschouwers te ontroeren. Het is nog een grotere opdracht om een publiek aan het lachen te brengen. In beide disciplines zijn de acteurs van 'De weg naar Broadway' geslaagd.
Vanaf de eerste minuten wordt het publiek ondergedompeld in de sfeer van de woelige jaren dertig. Een rondreizende variètégroep probeert het hoofd boven water te houden. In uitgeleefde zaaltjes, met beperkte middelen en schaarse attributen, maar met veel inzet en passie proberen ze de toehoorders voor zich te winnen.
Machtige bazen vernederen de leden van het gezelschap, ze gebruiken dames en dames laten zich gebruiken om hun job en hun karig loon niet te verliezen. Schrijfster en regisseuse Els Borms wist deze problematiek op een meesterlijke wijze weer te geven.
Boordevol talent is deze dame!
Wie ook bulkt van het talent zijn de acteurs, die bewezen dat ze niet enkel kunnen acteren, maar eveneens kunnen zingen en dansen als de beste. Geert Van Peteghem zet een schitterende Germaine neer en verovert het publiek met zijn uitzonderlijk zangtalent.
Alle acteurs waren bijzonder goed gecast.
Kortom de 'Weg naar Broadway' was andermaal een schot in de roos.
Dikke proficiat voor alle medewerkers!
Karine • 2018-11-19 11:11:51 De Weg naar Broadway
Waw!
Mooi staaltje toneel gezien,heb genoten ?
Hugo De Henau • 2018-11-18 19:11:55 De Weg naar Broadway
Schellebelle, het mooiste dorp van de wereld, wij zouden het zowaar gaan geloven hoewel we het hoofdzakelijk kennen door de Constleerende die er ons minstens één keer per jaar naartoe zuigt op zo’n duistere novemberavond.
Ik werd bijna van mijn stoel geblazen, enkele krachttermen ontvielen me spontaan maar dat was dan van verbazing en enthousiasme. En dat enthousiasme was wederzijds bij de acteurs en het publiek. Dat moet nogal kracht geven daar op de scène want dat voelt de acteur.
Woorden te kort (of te weinig) voor deze vertolking (‘performance’ weiger ik toegang). Heerlijk om mee te maken, te voelen, te aanschouwen, te zingen, te neuriën maar ook de spanning om zich te moeten inhouden en mee te gaan doen daar enkele treden hoger.
De te kleine scène en zaal bevorderen de intimiteit. Die oppervlakte aan plankenvloer, wordt optimaal benut. De elementen zijn fijntjes gekozen : de rijdende kisten, de oude microfoon en het spotlicht, de verroeste trapladder, de telefoon enz. Ze versterken het geheel net zoals de minder opvallende details in de acts maar ze ontgaan de aandachtige toeschouwer niet.
Die toeschouwer voelt een groeiende spanning die op het einde loskomt. Het verhaal is vrolijk, plezant maar ook triest. Was dat niet eigen aan die woelige periode van de jaren ’30?
De kledij, de tooi, de passende projecties bij de acts, de knap uitgevoerde dansen op de muziek van toen, genieten is dat, mooi om zien hoe de acteurs enthousiast meezingen, het is doorleefd.
En dan de monologen. Ingebouwde diepe momenten waarin men een muisje kon horen lopen. Sommige acteurs vertellen ze zelfs op bijna fluistertoon, de aandacht van het publiek wordt er naartoe getrokken, serene ogenblikken.
En zoals steeds in ‘het’ leven : wie iets met passie doet, verlegt zijn grenzen naar boven en tilt de andere - de toeschouwer - mee op. Misschien is dat wel de boodschap van deze productie hier in Schellebelle …
Niet te geloven dat een amateurgezelschap tot zo’n vertolking in staat is. Mevrouw de Regisseur gooi ik van hier een bloemetje … wees gerust, het zindert na.
Germaine heeft zangtalent. Ook nog een stukje opera a capella durven zingen, dat moet men kunnen, puur en zuiver.
Om te besluiten :
… rien que sous mes pieds, de sentir la scène,
de voir devant moi le public assis, j’ai le coeur battant.
On m’a pas aidé, je n’ai pas eu d’veine
mais au fond de moi, je sur au moins que j’ai du talent …

(Uit ‘Je m’voyais déjà en haut de l’affiche’ – Charles Aznavour maar dan 30 jaar later)

Hartelijke novembergroet.

Hugo De Henau
Outer - Eichem
Karel De Jaeger • 2018-11-12 11:11:24 De Weg naar Broadway
Het is verstandiger een kaars aan te steken dan te klagen over de duisternis. Als er geen mooie toneelstukken bestaan over een bepaald onderwerp, schrijf er dan zelf één. Een hele diepe buiging voor schrijfster - regisseuse Els Borms is hier op zijn plaats voor haar meesterwerkje 'de weg naar Broadway'. De duim gaat omhoog voor de zeer geloofwaardige sfeerschepping : prachtige kledij, een decor dat in zijn eenvoud bijzonder bruikbaar blijkt te zijn, de attributen zo doordeweeks dat het er boenk op is in de vergane glorie van het gezelschap, de keuze van de liedjes en de foto's verrijkend retro.

Het allergrootste applaus gaat naar de kwaliteit van de variété-nummers. Nog nooit zag ik zo goed, harmonieus en stijlvol dansen (en zingen tegelijk) op een Schellebels podium. Hier moet tonnen energie en oefening in gekropen hebben. De acts waren stuk voor stuk pareltjes. In het publiek voelde je bijna het smeken om het volgende nummertje op Eric's lijst te zien. Nooit gedacht trouwens dat Bobbejaan Schoepen's Koetje Boe bij mij nog een traan (van 't lachen) had kunnen uitlokken...

En ach ja, het verhaaltje was zo jaren '20 en '30. Die met een grote bakkes en met veel ambitie en weinig scrupules gaan uiteindelijk glorieus op hun bek, en de pineutjes en de uitgelachenen dezer wereld worden uiteindelijk sterren en winnaars. Maar aangezien dat toen ook zo hoorde, hoort het in een toneelhommage ook denk ik dan.

Ik zag vele van mijn toneelmaatjes weer eens een sterke prestatie leveren. Als sterke spelers en speelsters echt in een stuk geloven, dan zie je dat ook. Goesting, geven ! En ik weet heel goed dat je nooit de fout mag maken om er één iemand uit te halen en die te complimenteren (want dan voelen de anderen zich te kort gedaan), maar aangezien ik op een leeftijd gekomen ben dat ik me nog maar weinig van dat soort etiquette aantrek doe ik het toch : een welgemeend applausje aan Ellen, die ik nog nooit eerder in een 'grote' rol zag en die nu probleemloos meeging in het geweld van al die andere klasbakken.

Dank je wel, Els en dank je wel, vrienden speelsters en spelers voor de heerlijke avond. "Nog van dadde", zeggen ze in het mooiste dorp ter wereld. Ik wens jullie volle zalen en bangelijk luid applaus in jullie 2de weekend.
Rudy De Bruyne • 2018-11-11 16:11:54 De Weg naar Broadway
De weg naar Broadway is een ontspannende avond geweest voor mij. Mensen proberen er het beste van te maken, maar goede bedoelingen zijn niet voldoende. Er is ook nog zoiets als talent nodig, en een volledige inzet van regisseur, cast en andere medewerkers om dit tot een goed einde te brengen. En die inzet was er zeker. Opnieuw heb ik een tafelgenoot horen zeggen: Ik ga links en rechts eens kijken naar amateurtoneel, maar dit was van een veel hoger niveau. En ikzelf vond ook dat DC nogmaals bewezen heeft dat ze over mensen beschikken die hun taak ter harte nemen. Dan denk ik bijvoorbeeld aan de vroegere "Crochet- avonden' waarbij alle medewerkers het beste van zichzelf gaven. Bedankt ook aan bestuur, leescomité en alle medewerkers voor hun onbaatzuchtige inzet.

Doe zo voort en blijf ons, de toeschouwers, verwennen.
Dus een dikke proficiat aan iedereen en tot de volgende.
Aurèla Looman • 2018-11-10 12:11:13 De Weg naar Broadway
'There's no business like showbusiness'......
Broadway in Schellebelle : wat een meeslepend variétégebeuren is het geworden in 't Veer gisteravond!
Rake sfeerschepping, ontroerend in zijn schamelheid, hard in zijn struggle for life, ontwapenend geacteerd, gevoelvol gezongen, opvallend synchroon de (dans-) bewegingen, verrassend ook de metamorfose in voorkomen en spel van enkele vertrouwde spelers.
Fred Astaire flitste door mijn hoofd, Yves Montand, 'Annelies van 't Sas van Gent', de Ancienne Belgique....
Maandag ga ik nog eens kijken/luisteren, want ik wil niets gemist hebben.
Hoed af voor al wie bij deze gedurfde productie betrokken zijn!

Aurèla
Luk De Clercq • 2018-11-10 09:11:47 De Weg naar Broadway
Prachtig stuk. Voor elk wat wils. Een gedeelde intimiteit, overgoten met humor en afgewerkt met een vleugje romantiek en dit alles op de achtergrond van de schrijnende ondergang van de vaudeville.
Je zag aan de mensen in de zaal dat iedereen er van genoten heeft. Voelde je ook aan het spontane applaus na elke live act.
Proficiat aan alle acteurs voor de sfeerschepping. Volledig geloofwaardig op scène gezet. Wij zaten effectief in het oude gerookte afgeleefde zaaltje in het begin van de 20 Ste eeuw met een blik achter de schermen.
Wij hebben van iedere minuut genoten.
????????????
Karen Jacobs • 2018-05-06 20:05:49 De Tovenaar van Oz
Proficiat aan de acteurs en de regisseur Ben voor deze topprestatie! We hebben genoten en ik heb alleen maar blije kindergezichtjes gezien! Het originele decor, de zang, de perfecte kostuums, de gezellige publieksruimte, de interactie met het publiek, ... TOP! Ook dank aan iedereen achter de schermen!